Επιστήμονες ανέπτυξαν πειραματικό τζελ που παρακάμπτει το φυσικό φραγμό του δέρματος και μεταφέρει ινσουλίνη χωρίς βελόνες, ανοίγοντας πιθανή νέα οδό για τη θεραπεία του διαβήτη.
- Γράφει η Χριστίνα Χατζηπαλαμουτζή
Ένα νέο πολυμερικό τζελ που μεταφέρει ινσουλίνη διαμέσου του άθικτου δέρματος χωρίς ενέσεις οδήγησε σε ταχεία ρύθμιση του σακχάρου σε ποντίκια και χοίρους με διαβήτη, σύμφωνα με μελέτη που δημοσιεύθηκε στο Nature. Αν τα αποτελέσματα επιβεβαιωθούν σε ανθρώπους, θα μπορούσε να ανοίξει ο δρόμος για λιγότερο επώδυνη και πιο φιλική στη συμμόρφωση θεραπεία.
Πώς λειτούργησε το τζελ
Η ερευνητική ομάδα με επικεφαλής τον Youqing Shen από το Zhejiang University ανέπτυξε ένα pH-ευαίσθητο πολυμερές (OP) που «κουβαλά» την ινσουλίνη μέσα από τα στρώματα του δέρματος.
Το ανώτερο στρώμα του δέρματος, το stratum corneum, λειτουργεί ως ισχυρός φραγμός για μεγάλες πρωτεΐνες όπως η ινσουλίνη. Το OP, όμως, αλλάζει ηλεκτρικό φορτίο ανάλογα με το pH: στην επιφάνεια του δέρματος (όξινο περιβάλλον) γίνεται θετικά φορτισμένο και προσκολλάται στα λιπίδια. Σε βαθύτερα, πιο ουδέτερα στρώματα, μετατρέπεται σε ουδέτερο, διευκολύνοντας τη διάχυση. Έτσι, η ινσουλίνη που είναι συνδεδεμένη στο πολυμερές διεισδύει εκεί όπου φυσιολογικά δεν θα μπορούσε.
Τα αποτελέσματα σε ζώα
Σε διαβητικά ποντίκια, μία εφαρμογή του τζελ οδήγησε σε ομαλοποίηση του σακχάρου μέσα σε περίπου μία ώρα και διατήρησε τα επίπεδα σε φυσιολογικό εύρος για έως και 12 ώρες — αποτέλεσμα συγκρίσιμο με τη βασική (basal) ινσουλίνη.
Ωστόσο, απαιτήθηκε υψηλή δόση (116 U/kg), σημαντικά μεγαλύτερη από εκείνη που χρησιμοποιείται συνήθως στον άνθρωπο. Αυτό εγείρει ερωτήματα για την αποδοτικότητα της διαδερμικής μεταφοράς.
Στους διαβητικούς μικρόσωμους χοίρους, των οποίων το δέρμα μοιάζει περισσότερο με το ανθρώπινο, χαμηλότερη δόση (περίπου 7,25 U/kg) αποκατέστησε τα επίπεδα γλυκόζης χωρίς να παρατηρηθούν ερεθισμοί ή φλεγμονή έπειτα από επαναλαμβανόμενη χρήση.
Πλεονεκτήματα και περιορισμοί
Η ιδέα ενός «τζελ ινσουλίνης» θα μπορούσε να βοηθήσει άτομα με φόβο στις ενέσεις και να βελτιώσει τη θεραπευτική συμμόρφωση. Το 12ωρο αποτέλεσμα υποδηλώνει πιθανή χρήση ως μακράς δράσης ινσουλίνη για βασικό έλεγχο σακχάρου.
Ωστόσο, η απορρόφηση είναι βραδύτερη σε σχέση με την ένεση και δεν μπορεί να αντιμετωπίσει άμεσα μια οξεία υπεργλυκαιμία. Επιπλέον, η ανθρώπινη επιδερμίδα παρουσιάζει διαφοροποιήσεις σε πάχος, λιπώδη ιστό και pH, στοιχεία που μπορεί να επηρεάσουν τη διαπερατότητα.
Ο Suchetan Pal, ειδικός στα βιοϋλικά στο Indian Institute of Technology Bhilai, χαρακτήρισε τον μηχανισμό «κομψό», αλλά τόνισε ότι απαιτούνται εκτεταμένες προκλινικές μελέτες ασφάλειας, ρυθμιστικές εγκρίσεις και κλινικές δοκιμές.
Επόμενα βήματα
Οι ερευνητές εξετάζουν αν το πολυμερές OP μπορεί να μεταφέρει και άλλες θεραπευτικές πρωτεΐνες, όπως αγωνιστές GLP-1 (π.χ. σεμαγλουτίδη). Παρά την ενθαρρυντική εικόνα, θα απαιτηθούν:
– Μελέτες μακροχρόνιας τοξικότητας
– Βελτιστοποίηση δόσης και σύνθεσης
– Κλιμάκωση παραγωγής
– Κλινικές δοκιμές σε ανθρώπους
Αν η τεχνολογία αποδειχθεί ασφαλής και αποτελεσματική, θα μπορούσε να αλλάξει ριζικά τη διαχείριση του διαβήτη.
Κάντε like στη σελίδα μας στο facebook για να μαθαίνετε όλα τα νέα
Διαβάστε επίσης
Novo Nordisk και Aspect: Συνεργασία στις κυτταρικές θεραπείες διαβήτη
Δαραμήλας: Η υποχρηματοδότηση του διαβήτη και η απώλεια ποιότητας ζωής
