Σοβαρά κενά στη φροντίδα ασθενών στο τέλος της ζωής αποκαλύπτει νέα βρετανική έρευνα. Το 55% των επαγγελματιών υγείας δήλωσε ότι έχει φροντίσει ετοιμοθάνατους ασθενείς σε διαδρόμους ή ακατάλληλους χώρους, ενώ η έλλειψη προσωπικού και χρόνου υπονομεύει την αξιοπρέπεια ασθενών και οικογενειών.
Μια εξαιρετικά ανησυχητική εικόνα για τη φροντίδα ασθενών στο τέλος της ζωής στα βρετανικά νοσοκομεία αποκαλύπτει νέα έρευνα, με περισσότερους από τους μισούς επαγγελματίες υγείας να δηλώνουν ότι έχουν αναγκαστεί να παρέχουν παρηγορική φροντίδα σε διαδρόμους ή άλλους μη κλινικούς χώρους.
Η κοινή έρευνα της Marie Curie και του Nursing Standard πραγματοποιήθηκε σε 1.153 νοσηλευτές και επαγγελματίες υγείας σε ολόκληρο το Ηνωμένο Βασίλειο.
Σύμφωνα με τα αποτελέσματα, το 55% των συμμετεχόντων είχε φροντίσει ασθενείς που βρίσκονταν στο τέλος της ζωής τους σε διαδρόμους ή προσωρινούς χώρους, οι οποίοι δεν είχαν σχεδιαστεί για παρηγορική φροντίδα.
Περισσότεροι από επτά στους δέκα δήλωσαν ότι η περίθαλψη σε τέτοιες συνθήκες πλήττει σοβαρά την αξιοπρέπεια του ασθενούς και προκαλεί βαθιά ψυχική επιβάρυνση στις οικογένειες.
Η έλλειψη προσωπικού το μεγαλύτερο εμπόδιο
Η ανεπαρκής στελέχωση αναδείχθηκε ως ο σημαντικότερος παράγοντας που δυσκολεύει την παροχή ποιοτικής φροντίδας σε ετοιμοθάνατους ασθενείς.
Το 72,2% των ερωτηθέντων χαρακτήρισε την έλλειψη προσωπικού βασικό περιορισμό, ενώ το 56,2% ανέφερε ως σοβαρό πρόβλημα την έλλειψη χρόνου.
Οι επαγγελματίες υγείας περιέγραψαν ένα σύστημα όπου οι αυξημένες ανάγκες, ο περιορισμένος αριθμός κλινών και η πίεση στα επείγοντα αναγκάζουν συχνά το προσωπικό να φροντίζει ασθενείς σε χώρους που δεν παρέχουν ούτε ιδιωτικότητα ούτε τον απαραίτητο εξοπλισμό.
Ασθενείς πεθαίνουν χωρίς ιδιωτικότητα
Περισσότεροι από επτά στους δέκα συμμετέχοντες δήλωσαν ότι η παροχή φροντίδας σε ακατάλληλους χώρους βλάπτει την αξιοπρέπεια των ασθενών.
Οι περιγραφές περιλαμβάνουν περιπτώσεις όπου ασθενείς στο τέλος της ζωής τους έλαβαν θεραπεία, χρησιμοποίησαν την τουαλέτα ή ακόμη και πέθαναν σε χώρους με συνεχή παρουσία άλλων ασθενών και συνοδών.
Για τις οικογένειες, αυτό σημαίνει ότι οι τελευταίες στιγμές με τους ανθρώπους τους μπορεί να διαδραματίζονται χωρίς ιδιωτικότητα και σε συνθήκες μεγάλης πίεσης.
Ανάνηψη παρά τις επιθυμίες του ασθενούς
Ιδιαίτερα σοβαρά είναι και τα ευρήματα σχετικά με τον προγραμματισμό της φροντίδας στο τέλος της ζωής.
Περισσότερο από το ένα τρίτο των νοσηλευτών δήλωσε ότι είχε γίνει μάρτυρας προσπάθειας καρδιοπνευμονικής αναζωογόνησης (ΚΑΡΠΑ) την οποία θεωρούσε εντελώς ακατάλληλη για την κατάσταση του ασθενούς.
Οι επαγγελματίες υγείας ανέφεραν κενά στην καταγραφή των επιθυμιών των ασθενών και στην πρόσβαση των κλινικών ομάδων σε αυτές τις πληροφορίες.
Σε ορισμένες περιπτώσεις, αυτό οδήγησε σε παρεμβάσεις που δεν ανταποκρίνονταν στις επιθυμίες που είχε εκφράσει ο ίδιος ο ασθενής.
Καρκινοπαθής πέθανε στο πάτωμα του μπάνιου
Μία από τις πλέον σοκαριστικές μαρτυρίες αφορά ασθενή με τελικού σταδίου καρκίνο, στην οποία επιχειρήθηκε ανάνηψη.
Ο επαγγελματίας υγείας που περιέγραψε το περιστατικό ανέφερε ότι δεν υπήρχε ρεαλιστική πιθανότητα επιτυχούς ανάνηψης.
Η γυναίκα τελικά πέθανε στο πάτωμα του μπάνιου.
Σύμφωνα με τη μαρτυρία, η οικογένεια βρισκόταν σε κατάσταση υστερίας, ενώ το προσωπικό που συμμετείχε στο περιστατικό έμεινε βαθιά τραυματισμένο από την εμπειρία.
Το περιστατικό αναδεικνύει το πόσο κρίσιμο είναι να υπάρχει σαφής και άμεσα προσβάσιμος σχεδιασμός για τη φροντίδα κάθε ασθενούς στο τέλος της ζωής.
Ηλικιωμένος κρατούσε το έγγραφο με τις επιθυμίες του στην τσέπη
Άλλος νοσηλευτής περιέγραψε την περίπτωση ηλικιωμένου άνδρα, ο οποίος κρατούσε συνεχώς στην τσέπη του έντυπο με τις επιθυμίες του για την ιατρική του φροντίδα.
Ο λόγος ήταν απλός: φοβόταν ότι οι επαγγελματίες υγείας που θα τον αναλάμβαναν ενδεχομένως να μην γνώριζαν τι είχε αποφασίσει και να προχωρούσαν σε παρεμβάσεις που ο ίδιος δεν επιθυμούσε.
Η περίπτωση αυτή αναδεικνύει ένα ευρύτερο πρόβλημα: οι πληροφορίες γύρω από τις προτιμήσεις του ασθενούς δεν ακολουθούν πάντοτε τον ίδιο καθώς μετακινείται μεταξύ διαφορετικών δομών ή ομάδων υγείας.
Marie Curie: Οι επιθυμίες πρέπει να ακολουθούν τον ασθενή παντού
Η Sarah Williamson, διευθύντρια Νοσηλευτικής και Ποιότητας στη Marie Curie, χαρακτήρισε τις μαρτυρίες «σπαρακτικές», σημειώνοντας ότι αποτυπώνουν την καθημερινή πραγματικότητα που αντιμετωπίζουν νοσηλευτές, κλινικές ομάδες, ασθενείς και οικογένειες.
Όπως τόνισε, όταν ένας άνθρωπος έχει αφιερώσει χρόνο για να αποφασίσει πώς θέλει να αντιμετωπιστεί στο τέλος της ζωής του, αυτή η επιλογή θα πρέπει να είναι διαθέσιμη σε κάθε επαγγελματία υγείας που τον φροντίζει.
Η Marie Curie ζητά από τη βρετανική κυβέρνηση να αξιοποιήσει το προτεινόμενο Health Bill ώστε να καλύψει τα κενά του σημερινού συστήματος.
Ζητούν ενιαίο φάκελο για τη φροντίδα στο τέλος της ζωής
Η οργάνωση ζητά τη δημιουργία ενός ενιαίου και προσβάσιμου φακέλου ασθενούς, στον οποίο θα μπορούν να έχουν πρόσβαση όλοι οι επαγγελματίες και οι ομάδες παρηγορικής φροντίδας.
Στόχος είναι οι επιθυμίες του ασθενούς να καταγράφονται μία φορά και να είναι διαθέσιμες όπου κι αν λαμβάνει φροντίδα.
Παράλληλα, η Marie Curie δοκιμάζει νέα μοντέλα συνεργασίας με το NHS σε τμήματα επειγόντων περιστατικών και ιατρεία γενικών γιατρών.
Η προσπάθεια εστιάζει στον πρώιμο εντοπισμό ανθρώπων που πλησιάζουν στο τέλος της ζωής, ώστε να οργανώνεται εγκαίρως η σωστή υποστήριξη και να συντάσσονται σχέδια φροντίδας πριν από μια κρίση.
Royal College of Nursing: «Κανείς δεν αξίζει να πεθάνει σε έναν διάδρομο»
Η καθηγήτρια Lynn Woolsey, επικεφαλής νοσηλευτικής στο Royal College of Nursing, υπογράμμισε ότι κανένας ασθενής δεν θα έπρεπε να λαμβάνει φροντίδα σε διάδρομο νοσοκομείου και ακόμη περισσότερο ένας άνθρωπος που βρίσκεται στο τέλος της ζωής του.
Οι μη κλινικοί χώροι, εξήγησε, δεν είναι μόνο αναξιοπρεπείς αλλά και δυνητικά επικίνδυνοι.
Σε αρκετές περιπτώσεις το νοσηλευτικό προσωπικό δεν έχει άμεση πρόσβαση ακόμη και σε βασικό εξοπλισμό, όπως οξυγόνο ή συσκευές αναρρόφησης.
Παράλληλα, οι ασθενείς μπορεί να αναγκάζονται να δέχονται θεραπεία, να χρησιμοποιούν την τουαλέτα ή να πεθαίνουν μπροστά στα μάτια άλλων ανθρώπων.
Λιγότεροι κοινοτικοί νοσηλευτές, περισσότερες νοσηλείες
Το Royal College of Nursing συνδέει το πρόβλημα και με τη μεγάλη μείωση του αριθμού των district nurses, δηλαδή των κοινοτικών νοσηλευτών που παρέχουν φροντίδα στους ασθενείς στο σπίτι.
Σύμφωνα με τη Woolsey, οι αριθμοί τους έχουν μειωθεί δραματικά την τελευταία δεκαετία.
Η έλλειψη επαρκούς φροντίδας στην κοινότητα σημαίνει ότι περισσότεροι άνθρωποι με ανίατες ή τελικού σταδίου παθήσεις καταλήγουν στο νοσοκομείο, ακόμη και όταν θα μπορούσαν να παραμείνουν πιο άνετα στο σπίτι τους με την κατάλληλη υποστήριξη.
Για τον λόγο αυτό, το Royal College of Nursing ζητά τόσο ενίσχυση των υπηρεσιών κατ’ οίκον φροντίδας όσο και αύξηση των νοσοκομειακών κλινών και του νοσηλευτικού προσωπικού.
Sue Ryder: «Η σωστή φροντίδα δεν πρέπει να είναι πολυτέλεια»
Η Jane Turner, επικεφαλής νοσηλευτικής στη φιλανθρωπική οργάνωση παρηγορικής φροντίδας και πένθους Sue Ryder, τόνισε ότι κανείς δεν θα έπρεπε να περνά τις τελευταίες του στιγμές σε έναν πολυσύχναστο νοσοκομειακό διάδρομο, χωρίς ιδιωτικότητα, άνεση και αξιοπρέπεια.
Το ίδιο, σημείωσε, ισχύει και για τις οικογένειες που αναγκάζονται να αποχαιρετήσουν τους ανθρώπους τους σε ιδιαίτερα τραυματικές συνθήκες.
«Η σωστή φροντίδα, στο σωστό μέρος και τη σωστή στιγμή, θα πρέπει να είναι ο κανόνας και όχι πολυτέλεια», υπογράμμισε.
Τα ευρήματα της έρευνας εντείνουν την πίεση προς τη βρετανική κυβέρνηση να αντιμετωπίσει τόσο τη στελέχωση του NHS όσο και τα διαχρονικά κενά στον συντονισμό της παρηγορικής φροντίδας.
Κάντε like στη σελίδα μας στο facebook για να μαθαίνετε όλα τα νέα
Διαβάστε επίσης
Πίεση, διαβήτης και κάπνισμα: Πώς επηρεάζουν τα χρόνια ζωής χωρίς άνοια
ΠΣΕΥ: Ο εμβολιασμός σώζει ζωές σε κάθε στάδιο της ζωής
