Μοιάζει με παιδικό παιχνίδι, όμως η ικανότητα να διπλώνουμε τη γλώσσα ενεργοποιεί πολύπλοκα νευρωνικά δίκτυα. Δεν πρόκειται απλώς για γονίδιο, αλλά για συντονισμό εγκεφάλου, μυών και κοινωνικής συμπεριφοράς που σχετίζεται με τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε και εκφράζουμε τα συναισθήματα.
Η ικανότητα να διπλώνει κανείς τη γλώσσα του μοιάζει με απλό παιδικό τρικ. Ωστόσο, η νευροεπιστήμη και η ψυχολογία δείχνουν ότι πίσω από αυτή τη μικρή κίνηση κρύβεται ένας συνδυασμός γενετικής προδιάθεσης, εκπαίδευσης του εγκεφάλου και κοινωνικής επικοινωνίας.
Δεν αποτελεί δείκτη ευφυΐας ούτε κάποιο «μυστικό» χαρακτηριστικό προσωπικότητας — αλλά αποκαλύπτει κάτι πιο ενδιαφέρον: πώς συντονίζονται σώμα και εγκέφαλος.
Γενετικό χάρισμα ή δεξιότητα που μαθαίνεται
Για δεκαετίες θεωρούνταν καθαρά κληρονομικό χαρακτηριστικό. Πράγματι, μελέτες διδύμων δείχνουν ότι υπάρχει γενετική βάση.
Όμως δεν είναι απόλυτη.
Ακόμη και πανομοιότυπα δίδυμα δεν εμφανίζουν πάντα την ίδια ικανότητα. Αυτό σημαίνει ότι εμπλέκεται και η εμπειρία. Με εξάσκηση πολλοί άνθρωποι καταφέρνουν τελικά να σχηματίσουν το «U».
Συνεπώς, δεν πρόκειται για «γονίδιο» αλλά για νευρομυϊκή δεξιότητα που διευκολύνεται από τη βιολογία.
Ο ρόλος του νευρομυϊκού συντονισμού
Η γλώσσα είναι ένας από τους πιο πολύπλοκους μυς του σώματος. Για να διπλωθεί χρειάζεται ακριβής συγχρονισμός δεκάδων μικρών μυϊκών ινών.
Αυτό ενεργοποιεί:
-
κινητικό φλοιό
-
παρεγκεφαλίδα
-
αισθητηριακή ανατροφοδότηση
Με άλλα λόγια, πρόκειται για μικρή άσκηση λεπτών κινητικών δεξιοτήτων.
Άτομα με καλύτερη ιδιοδεκτικότητα — την αίσθηση δηλαδή του σώματος στον χώρο — τείνουν να το καταφέρνουν ευκολότερα. Γι’ αυτό σχετίζεται συχνά με καλύτερο έλεγχο εκφράσεων προσώπου και συναισθηματική ρύθμιση.
Η κοινωνική γλώσσα των μικρο-κινήσεων
Οι μικρές χειρονομίες λειτουργούν ως μη λεκτική επικοινωνία. Σύμφωνα με τον Robert Rosenthal, οι άνθρωποι αντιλαμβάνονται συναισθήματα κυρίως από ανεπαίσθητες εκφράσεις.
Το δίπλωμα της γλώσσας χρησιμοποιείται συχνά:
-
για παιχνίδι
-
για πείραγμα
-
για κοινωνικό «σπάσιμο πάγου»
Ο εγκέφαλος το αντιμετωπίζει ως χαμηλής έντασης κοινωνικό σήμα. Γι’ αυτό προκαλεί γέλιο ή οικειότητα αντί για απειλή.
Ενσυναίσθηση και αντίδραση του παρατηρητή
Η αντίδραση του άλλου έχει μεγαλύτερη σημασία από την ίδια την κίνηση.
Όποιος ανταποκρίνεται με χαμόγελο ενεργοποιεί την κοινωνική ενσυναίσθηση. Όποιος παραμένει ουδέτερος χρησιμοποιεί γνωστική αξιολόγηση. Το ίδιο ερέθισμα αλλάζει νόημα ανάλογα με το περιβάλλον.
Έτσι, η χειρονομία λειτουργεί σαν «δοκιμή» κοινωνικής σύνδεσης.
Μπορεί να μάθει κάποιος να το κάνει
Στις περισσότερες περιπτώσεις ναι. Η λογοθεραπεία χρησιμοποιεί παρόμοιες ασκήσεις για την κινητικότητα της γλώσσας.
Η εξάσκηση ενισχύει τις νευρωνικές συνδέσεις και αυξάνει τον έλεγχο των μυών. Το αποτέλεσμα δεν είναι θέμα ταλέντου αλλά επανάληψης.
Κάντε like στη σελίδα μας στο facebook για να μαθαίνετε όλα τα νέα
Διαβάστε επίσης
Brainrot: θόρυβος ή νέα ψηφιακή γλώσσα για τα παιδιά;
Εγκληματίες του dark web προδίδονται από τη γλώσσα τους
